
قیچک یا غیژک از آلات موسیقی ایرانی است که با آرشه نواخته می شود.
قیچک دارای یک کاسه است که از جنس چوب گردو است.
تارهای ساز قیچک از فلز است.
کسی که قیچک را می نوازد آن را در دست چپش قرار می دهد و آن را به صورت عمودی قرار می دهد.
این ساز دارای ۴ تار است.

قسمت کاسه ی قیچک قسمت اصلی این ساز است.
کاسه ساز قیچک از دو قسمت فرورفتگی دارد که قسمت دهانه ی آن را پوست قرار می دهند.
کاسه قیچک به گونه ای تراشیده شده است که یک قسمت آن کوچک تر است و قسمت پالیین قیچک است.
پوستی که در ساخت قیچک مورد استفاده قرار می گیرد باید در برابر رطوبت مقاوم باشد.
بیشتر از پوست گوسفند یا آهو در ساخت قیچک استفاده می شود.
دسته قیچک از همان چوبی است که کاسه ساخته شده است.
دسته از یک سمت به قسمت بزرگ کاسه و از سمت دیگر به سرپنجه متصل است.
قسمت دسته با یک شکل خاص تراشیده شده است.
سر پنجه از چوب ساخته شده است و جعبه ای است که در ابتدای دسته چهار گوشی به تعداد سیمها به آن متصل است،قیچک ۴ گوشی دارد.
شیطانک قطعه چوبی است که که هم اندازه ی دسته ساز است که بین سرپنجه و دسته ساز قرار دارد.
خرک
خرک جنسی از چوب یا استخوان دارد.
خرک در قسمت جلوی ساز و بر روی پوست نصب شده قرار می گیرد.
سیم های قیچک از خرک عبور می کند.
سیم گیر
سیم گیر قطعه ای کوچک است که در انتهای کاسه قرار دارد و قسمت انتهایی سیم به آن متصل است.
آرشه در ساز های زیادی مورد استفاده قرار می گیرد که قیچک نیز جزعی از آن هاست.
قیچک محلی در ایران شامل قیچ سیستان و قیچک بلوچستان(سوز یا سرود) است.