

ساز دف از آلات موسیقی ایران باستان و کشورهای همجواراست.
این ساز از ابزار موسیقی کوبه ای است که با ضربات دست نواخته می شود.
دف معمولاً از پوست حیوانات ساخته می شود.
دف دارای یک قاب چوبی،زنجیر و پرده ای از پوست حیوانات است.

نوازندگان دف ایرانی معمولاً دف را با دست چپ نگه می دارند،
وبا ۵ انگشت دست راست را در کنار ابزار قرار می دهند.
نواختن ساز دف با استفاده از ۵ انگشت دست راست و ۴ انگشت دست چپ است.
ایجاد صدا در دف از چهار تکنیک اصلی پیروی می کند.
با استفاده از این چهار تکنیک تمام ریتم های مختلف را می توان در دف ایجاد کرد.
تکنیک های دست راست با نام ” تام ” و ” باک” و تکنیک های دست چپ با نام “چپ” و “زنجیر” است.
تمام تکنیک های دیگر به کمک این چهار تکنیک اصلی ایجاد می شود.
دف ابزار موسیقی ایرانی است که مدتی طولانی در سنت های عرفانی سوفی و درویش ها استفاده شده است.
در چند دهه گذشته، جایگاه اصلی خود را در “خانقاه” صوفی گذرانده است و وضعیت معتبر آن را به عنوان یک ابزار متنوع در تلاش های مختلف موسیقی پیدا کرده است.
امروزه این ساز موسیقی در موسیقی سنتی ایرانی و همچنین و گروه های موسیقی،ارکسترهای دف، و حتی گروه های موسیقی کلاسیک که بر موسیقی رنسانس تمرکز دارند استفاده می شود.
کمانه : به چوبی که دور تا دور ساز دف را فرا می گیرد کمانه می گویند.
کمانه ها معمولاً در دو شکل ساخته می شود که عبارت اند از :
سازنده ساز دف در قسمت دهانه ی باز کمانه فرورفتگی کوچکی ایجاد می کند که انگشت شست دست چپ روی آن قرار می گیرد و نوارنده به وسیله ی آن ساز را نگه می دارد.
پوستی که برای ساخت ساز دف مورد استفاده قرار می گیرد از پوست گوسفند،بز یا آهو است.
پوست به کار رفته باید دارای ضخامت یکسانی باشد،امروزه از پوست های پلاستیکی در ساخت دف استفاده می شود.
پوست های پلاستیکی مقاومت بیشتری در برابر رطوبت دارند.
در قسمت درونی ساز دف دور تا دور کمانه را حلقه های کوچک فلزی به فاصله یک سانتی متر از یکدیگر نصب می کنند،
که وقتی دف نواخته می شود حلقه ها با برخورد به پوست باعث ایجاد صدا می شوند.